چرا ترمپ زنان ایران را به خیابان میخواند، اما زنان افغانستان را نادیده میگیرد؟
پاسخ سرد و حسابشدهی دونالد ترمپ، رئیسجمهور ایالات متحده، به نامهی آریانا سعید—هنرمند و صدای رسای زنان افغانستان—بار دیگر یک پرسش بنیادین را در برابر افکار عمومی منطقه و جهان قرار داده است:
آیا حقوق بشر برای واشنگتن اصل است یا ابزار؟
در حالی که ترمپ و متحدانش بارها مردم ایران، بهویژه زنان، را به «قیام علیه استبداد» تشویق کردهاند، همین رئیسجمهور در برابر سختگیرانهترین آپارتاید جنسیتی قرن ۲۱ در افغانستان، به زبان «منافع ملی» و «کاهش تعهدات» سخن میگوید.
زنان افغانستان؛ قربانیان بیصدای سیاست معاملهمحور
زنان افغانستان امروز نهتنها از آموزش، کار و حضور اجتماعی محروماند، بلکه بهطور سیستماتیک از انسانبودن تهی شدهاند. طالبان حتی حق نفسکشیدن آزاد در
فضای عمومی را از آنان گرفتهاند.
با این حال، پاسخ ترمپ به درخواست آریانا سعید—که از جانب بیش از ۲۰ میلیون زن و دختر افغان نوشته شده بود—فاقد هرگونه تعهد اخلاقی، سیاسی یا تاریخی است.
این در حالیست که محدودیتهای طالبان بهمراتب گستردهتر و خشنتر از سرکوب زنان در ایران است.
پس پرسش این است:
طالبان چه برتریای بر رژیم علی خامنهای دارند؟
اگر معیار امریکا «حقوق زنان» است، طالبان در کجای این معادله قرار میگیرند؟
اگر معیار «امنیت جهانی» است، مگر همین طالبان نبودند که:
• میزبان القاعده بودند؟
• زمینهساز حملات ۱۱ سپتمبر شدند؟
• هزاران سرباز امریکایی و متحدان ناتو را در دو دهه جنگ کشتند؟
چگونه ممکن است رژیمی که حتی دختران ۱۰ ساله را از مکتب منع میکند، تهدیدی کماهمیتتر از تهران تلقی شود؟
منافع امریکا یا فراموشی حافظه تاریخی؟
ترمپ در نامهی خود مینویسد که امریکا دیگر پول مالیهدهندگان را صرف «پروژههای خارجی پرهزینه» نمیکند.
اما آیا مبارزه با تروریزم در افغانستان یک پروژهی خارجی بود یا دفاع مستقیم از امنیت امریکا؟
نادیدهگرفتن زنان افغانستان، در عمل، نادیدهگرفتن ریشههای افراطگرایی است.
طالبان بدون سرکوب زنان، بدون حذف نیمی از جامعه، نمیتوانند دوام بیاورند.
سکوت در برابر این جنایت، بهمعنای همزیستی سیاسی با تروریزم ایدئولوژیک است.
آریانا سعید؛ صدایی که نباید خاموش شود
آریانا سعید نه از موضع سیاستمدار، بلکه از جایگاه کرامت انسانی سخن گفت.
درخواست او ساده و روشن بود:
• بهرسمیتنشناختن طالبان
• جلوگیری از واگذاری سفارت افغانستان به این گروه
• حفظ یک نمایندگی سیاسی مستقل تحت رهبری زنان افغان
این خواستها نه رادیکالاند و نه پرهزینه؛
بلکه حداقلهای اخلاقی در برابر جنایتی آشکار علیه بشریت هستند.
آزمون صداقت برای امریکا
اگر ایالات متحده میخواهد همچنان خود را مدافع آزادی بداند،
نمیتواند زنان ایران را ابزار فشار سیاسی و
زنان افغانستان را قربانی مصلحتگرایی کند.
حقوق بشر، یا جهانی است—یا اصلاً نیست.
و تاریخ، همانگونه که با طالبان قضاوت خواهد کرد،
با سکوت قدرتهای بزرگ نیز بیرحمانه داوری خواهد کرد.
نویسنده: نصرت پارسا- هامبورک
